“Levi, check is hoe tof ik kan zitten op m’n scootertje!” Levi ‘zen-met-kokosnoten-dankzij-zijn-nieuwe-haarbandje’ trekt z’n gashendel open en komt naast me rijden. Door z’n zwarte zonnebril ziet’ie hoe ik heel stoer m’n benen over elkaar heb geslagen. Gangsterlijke FawakaIllness heet dat. Minder gangsterlijke FawakaIllness ownt Armand op dat moment. Terwijl ik in mijn toffe houding over het asfalt cross, zie ik rechts Quirie voorbij schieten. Met een cameraatje in z’n handen.

Gheghe, dat was drie dagen geleden. In Pai. Bij aankomst was Pai kilo-saai, totdat we Sarijn (Natte Kleefrijst) en Dounia tegenkwamen. Die chicks wisten dus alles van de Margriet Winterfair af. Nou, dan ben je bij mij natuurlijk he-le-maal binnen! Via de dames kwamen we weer in contact met een stel Engelse dudes&chicks. Die waren da bomb, wahaaant:

- In die click zat het eerste PES-chick op aarde die ik ben tegengekomen. (Voor de n00bs: “Wat is PES?”)
- Ik kwam daar Pete tegen die op Peer lijkt (voor de geeks: “Wie is Peer?” en scrollen maar)
- En de rest, check die dope scooterclick!

En ‘s avonds Arie-Willem LSD bleren bij het kampvuur. Of gewoon lekker chillen bij het zwembad. Hartstikke gezellig dus

Dat was Pai. Natuurlijk heb ik daarvoor nog veel meer spannende avonturen a la Bassie&Adriaan meegemaakt. Om mezelf een korte-termijn-geheugen-opfris-cursus aan te bieden: Na de blauwe plekken, vorige week vanaf Vientaine (hoofdstad van Laos) naar Chiang Mai gereisd. Dat was zo saai dat we de dag erop naar Pai zijn gegaan.

Maar goed, ik zit nu met Levi op Khoa San Road. Zonder Armand, want die is geloost. Toch… Je moet toch iets om (je) handen hebben. Kostte Armand klauwen met geld (die gast drinkt, danst en versiert chickies als een voetbalvrouw met de portomonnee van haar mannetje op stap), Armband kost een stuk minder. Vandaar dat ik er meteen een stuk of vijf bij de ‘locals’ van Khoa San Road heb aangeschaft.

Levi&ik reizen nu met z’n tweetjes+wat armbanden. Moet ook wel, als je de Tarzan-skills van Quiry kent, dan wil je niet met hem 4 weken lang op een surfplank staan. De plannen zijn veranderd: in plaats van eerst te gaan duiken in Thailand&Maleisie, pakken Dollski en ik morgenochtend het vliegtuig naar Bali. Daar worden we opgewacht door Emanuele, een toffe dude die we viavia kennen. Vier weken chillen, het leven is hard

Voor de mensen die zich afvragen hoe sloeber de internetcafeetjes in Thailand zijn: ze zijn niet sloeber. En dit is Levi’s blog.