Tranen met tuiten, bijna 700 kilometer op een neer gereden, een fuckin actieve ventromediale prefrontale cortex en  pijn in m’n rug van de kachel sjouwen.  Somberheid in mijn breintje, de FawaCasa is verleden tijd. Gisteren met Mo’tje de hele inboedel weggehaald.

Reden: vanaf vandaag zijn wij niet meer eigenaar van de FawaCasa, ons contract is verlopen. De woningen zijn nog voor het bouwjaar van oma, dus moeten gerenoveerd worden.

Hmm… Het zou dus kunnen dat de indeling van de huizen niet helemaal van dit jaar was. maar volgens mij is de echte reden de asbest in de muren en plafond, dus ook vloer. In de muur boren om slingers op te hangen was dus eigenlijk niet zo’n heel slim plan…

Ik kom er dus nèt achter dat ik in een FawaCasAsbest woon. Zoek voor de grap naar Strackéstraat+Asbest op de website van de gemeente Amsterdam. Autsj, ziet er niet goed uit. Nog sterker: op 27 februari 2008 is er een sloopvergunning aangevraagd voor Strackéstraat 21 t/m 99 om asbest te mogen verwijderen (PDF). Dat betekent dus dat die skeit nog in onze FawaCasa zit.

Maar goed, dat ik daar dus net achter kom maakt geen ene reet uit. Het leeghalen schoot sowieso niet op, met of zonder asbest. En, uiteraard werkte alles wat niet mee kon werken ook niet mee. A2 afgesloten, dus dik drie uur van file kunnen genieten, hagelstormen, terroristische aanslagen, kortom, baggerskeit.

Het feit dat mijn gemoedstoestand door de FinalFawaCasaFissa – die zwáááááár was – en de masterlijke fissa met The FawakaBrothers in de K77 kan worden omschreven als zo brak als een aap, zorgde er ook voor dat het leeghalen wat sloompjes ging :-p

Mijn geweldig gepimpte deur is nu leeg, de muren zijn kaler dan mijn baard en de sfeer slechter dan de weed van Coffeeshop Extase. Ik zeg altijd maar: “gelukkig hebben we de foto‘s nog…”

Stomme inbrekers, door jullie anderhalf uur buiten gestaan voor het kantoorpand