Drie dagen lang in hetzelfde kloffie rondlopen, daar ga je muf van ruiken. Op mijn inpaklijst stonden één lange spijkerbroek, één sweater en één vest opgeschreven. Als ik richting de evenaar zou gaan reizen, dan moest dat vast en zeker genoeg zijn. Kou is voor pinquins, ijsjes en Nederland. Maar kou is ook voor Sapa, dus voor mij.

Vanaf tweede kerstnacht in Sapa doorgebracht. Eerst met een nachttrein van Hanoi naar Sapa gereisd. De reis was confortabel en tevens de eerste keer dat ik een kerstavond toepend heb doorgebracht. De volgende ochtend kwamen Levi, Armand en ik aan in Loa Cai, iets ten noorden van Sapa. Een bus bracht ons in 2 uur naar onze bestemming toe. Totaal niet van het uitzicht kunnen genieten, want de wolken hangen hier vrij laag.

Tussen deze wolken lag ons hotel. Dat klinkt als een sprookje, maar het was helaas geen Wolk 5. Nog sterker, het weer deed me aan de Nederlandse winter denken; het kwik steeg niet uit boven de twee graden celsius. Met het koude water dat uit onze douche kwam stromen kon ik me niet opwarmen, dus het geweldige alternatief waren twee dekens, mijn FawakaBrotherhempje, mijn C’tje-shirtje, een trui, een vest en daarover weer een vest.

In deze carnavals-outfit ben ik - exclusief de twee dekens - de rijstvelden van Sapa ingedoken. Ik kan met geen Vietnamees toetsenbord beschrijven wat voor uitzicht+gevoel ik daar kreeg. Mocht je ooit in de buurt van Hanoi zijn, dan raad ik je zeker aan om naar Sapa te gaan.

Na een hoop te hebben geploeterd, een blikje PushMax naar achteren te hebben gewerkt, gezweet en gelachen om Armand die in de rijstvelden wilde zwemmen, zijn we als drie eskimo’s in slaap gevallen in onze iglo. Een gedetailleerd verslag van de rest van Sapa vind je op Armand zijn blog

De volgende dag weer terug naar Loa Cai gereden om met de nachttrein naar Hanoi te reizen. De trein had ietwat vertraging. Tot mijn verbazing niet zoals bij de NS blaadjes op de rails of een aanrijding met een persoon. De trein vertrok wat later, omdat Vietnam de Asia Football Cup had gewonnen.

Oudjaarsdag heb ik ’s middags de supersukkel uitgehangen, dat terzijde. Duhusss, Oud&Nieuw is gevierd in Hanoi. Vietnamezen weten echt niet hoe ze oud en nieuw moeten vieren. Een ober van ons vaste diner-restaurant (The Potato’s Bar) tipte ons om 2009 in te luiden bij het meer. Daar zou ‘het’ gebeuren. Ik zal even de ‘het’ die in mijn hoofd zat puntsgewijs neerzetten.

Mijn ‘het’:
- Een uitzinnige menigte die een Champions League-finale leek bij te wonen
- veel kraampjes met drank, eten en prulletjes
- Een vuurwerkshow die op muziek wordt gepresenteerd
- veel backpackers

Zijn ‘het’:
- Een menigte die een kerkpreek leek bij te wonen
- Vrouwtjes die ballonnen verkopen
- Papieren zakken met een brandende prop eronder die de lucht in werden gelaten
- Alleen maar Vietnamezen.

Daar stonden we dan, met onze ballonnetjes. Was toch iets anders dan ik Oud&Nieuw had voorgesteld, maar het had wel wat. Na een half uur op een vuurwerk-show te hebben gewacht, zijn we maar we terug naar het bruisende centrum van Hanoi gegaan. Daar Le Pub binnengestapt, waar wat Europeanen/Nederlanders tegen, onder andere Marco&Sofie, waarvan ik met eerstgenoemde al een keer in Sihanouk Ville ben wezen chillen.

Naast 2009 met ballonnen te hebben ingeluid, heerlijk in slaap gevallen. Ik ‘moet’ het nu nog drie dagen uithouden in het bruisende Hanoi, pas daarna krijg ik m’n paspoort met Chinese visa terug. Hongkong, ik heb er zin in.

Blueberry Pancake is voor mietjes. En dit is Levi’s blog.

Heb jij wel eens Kerst in een Vietnamese gevangenis doorgebracht samen met je twee reismaatjes? Ik bijna! :-p Reden: een gebroken sleutel. Uiteraard probeer ik dat te vergeten en alleen de toffe dingen van Cat Ba te onthouden, zo ben ik ontgroend in het fenomeen ‘Vietnamees karoake-style’ (FILMPJE!): supervals liedjes als The Final Countdown, Lambada en My Heart Will Go On meebleren, heerlijk

Maar goed, we hebben dus een klein beetje heel erg problemen en supermooie panorama’s gehad op Cat Ba. Met deze vet stoere boot zijn we wezen rondtrekken. Schitterende omgeving! Enkele scenes van Tomorrow Never Dies zijn in dit gebied opgenomen, en terecht. Het verhaal wat nu komt zal wel niet zo spannend klinken. Neem van mij aan, het was echt dodelijk eng!

Het begon eergisteravond: ’s Nachts een beetje met de andere mensen op de boot gechilled, gezellig, maar het weer was wat minder. Armand en ik lagen te chillen op het dek, komt Levi opeens naar boven gerend. Die knakker wilde gaan douchen, springt de leiding van de douche (FILMPJE!) :-p

Daar konden we op dat moment nog wel om lachen… De bemanning sloot hierop het water op onze kamer af, dus we konden niet meer douchen, tanden poetsen of handen wassen. Balen, maar niks aan te doen. Na dit incidentje nog even gechilled en daarna lekker geslapen, met in ons hoofd dat we de volgende dag naar Cat Ba zouden gaan.

’s Ochtends moesten we uitchecken en de sleutel inleveren van onze kamer. Wil ik de kamerdeur op slot draaien, breekt de sleutel af! Nu was heel die boot al een oud en gammel (andere mensen op de boot hadden bijvoorbeeld dat heel de wc uit de muur kwam zetten), dus het was eigenlijk al te verwachten.

Wil de kapitein van het schip geld zien voor de gebroken sleutel. Een boete van 50.000 dong, wat op ongeveer 2,50 euro neerkomt. “Betalen”, zou je denken, maar uit principe wilden we dat niet doen. Wij kregen ook geen geld terug omdat het water was afgesloten. Kapitein boos, politie erbij, Naf met zweet in z’n bilnaad. Want drie keer raden wie de kapitein wilde sue’en.

Nu stond de hele groep toeristen ons gelukkig bij, dus beschermden ze mij door me in het tourbusje te proppen en de kapitein van me af te houden. De politie bleef gelukkig chill, dus binnen 5 minuten reden we weg. Ons plannetje om Kerst in Cat Ba te gaan vieren was in 6 minuten weg; het leek ons slimmer om de dag erop van het eiland te vluchten, tezamen met de groep.

De rest van de dag (vanaf 11.00 uur) hebben we ons nog goed vermaakt. We zijn naar het nationale park geweest (FILMPJE!) en het strand (sinds een week weer kunnen zwemmen) geweest. ’s Avonds naar een karoakebar. De tekst van de Lambada kan ik al best goed zingen.

Oke dan, de volgende dag (gisteren dus). Wij met de groep terug naar het vaste land. De gids had ons beloofd dat we een andere kapitein zouden krijgen, dus dat was wel een lekker gevoel. Nu wisten we al dat onze gids een FopVietnamees (een Vietnamees die aardig lijkt, maar het niet is) was, dus we konden aan ons water voelen dat als we bij de haven zouden aankomen…

…dezelfde boot met dezelfde kapitein stond ons op te wachten. Gelukkig hadden we wederom een stuk of vier ‘SuperWoman’ bij ons die een human wall om Levi&mij vormden, dus we kwamen zonder kleerscheuren aan wal. Eenmaal aan wal wel weer wat gezeik gehad, maar dit keer moest hij Levi hebben.

Hij wilde even met Levi praten. Nu weet ik dat je praten niet doet met gebalde vuisten en vuur in je ogen, dus dit keer mocht ik samen met de zeven andere backpackers de bodyguard van Levi gaan spelen. Die gast had weer gedronken, stonk dus weer uit z’n bek en was weer niet voor rede vatbaar.

Slot van het verhaal is dat we uiteindelijk toch de bus naar Hanoi hebben kunnen pakken. Kapitein aka Piet Piraat zullen we hopelijk nooit meer tegenkomen. Kerst vieren we in Hanoi, daarna trekken we naar Sapa om vervolgens naar China of Laos te gaan. Moeten nog even kijken hoe het met het visum is.

Ik ga is eten, ik heb honger. Fijne kerstdagen allemaal!

17 en 20 jaar, geloof jij het?! Anders doen we Dennis Ferrer. Do you hear me? (A) En dit is Levi’s blog.

“Lac Thien. De twee aanpalende restaurants zijn jaloers op Lac Thien en willen de zaak nadoen. Het echte Lac Thien wordt opengehouden door doofstommen die erg bedreven zijn in het begrijpen en begrepen worden. Wie gebarentaal spreekt, zal zich er zeker thuisvoelen!”

Als De Trotter dat zegt, dan wil ik daar wel eten! Of moeten we toch naar Lac Thanh, dat volgens The Lonely Planet het echte doofstommenrestaurant is? Of naar de buurman van Lac Thanh, Lac Thuan. We hebben er in ieder geval wel een dikke flessenopener aan overgehouden! (FILMPJE!)

Sinds een paar dagen in alweer in Hue. Een stad dat naast regen (meer dan Hoi An, Hiep Hoi…) en een PlayStation-area ook op cultureel gebied wat te bieden heeft. Eergisteren naar de Keizerlijke stad van Hue geweest en gisteren de graven van Khai Dinh en Minh Mang bezocht.

Het was even zoeken en daar wordt je nerveus van. Met nog maar drie druppels benzine in je motortje zwaar verdwaald in de heuvels aankomen is niet fijn. Gelukkig stonden Levi, Armand en ik bovenop een heuvel, dus konden we ons naar beneden laten rollen zodat we genoeg benzine overhadden om een benzine-station te vinden.

Afijn, na dik anderhalf uur zoeken kwamen we dan toch bij het eerste graf aan: Khai Dinh. Brute kitsch waar elke BN’er jaloers op zou zijn. Wie zo’n graf in Nederland laat bouwen wordt gegarandeerd voor gek verklaard. Wat the fuck moet je ook met een klein terracotta-leger voor je graf? Dan te bedenken dat Khai Dinh 30 vrouwen, 300 concubines (een net woord voor sletjes) en 142 kinderen had. Die gast had dus voor elke dag een vrouw, behalve voor z’n zomervakantie.

Het graf van Khai Dinh is het enige keizerlijke graf dat na de dood van de keizer in elkaar is geflanst. Nu had Khai Dinh ook wel wat anders te flansen, dus ik snap het wel.

Na Khai Dinh zijn we doorgeboekt naar het graf van Minh Mang, dat in tegenstelling tot Khai Dinh door de Trotter werd beloond met wel 3star-rating. Was die ook wel waard. Wat een baas boven baas Sinterklaas, wilde je Minh Mang een laatste eer bewijzen, moest je eerst door drie voorportalen heen, door twee rivieren zwemmen en 29 trappen lopen. Wajoooh…

Nu lijken Armand, Levi en ik heel cultureel te zijn, maar de afgelopen twee weken ben ik me toch wat meer gaan verdiepen in de ‘gewone’ cultuur. De volgende vragen kwamen bij mij op:

- Hoe poolt een Vietnamees? Die poolen niet, die biljarten
- Hoe goed kan een Vietnamees PlayStationen? Heel goed
- Wat voor bier drinkt een Vietnamees? Tiger Beer met ijs
- Kan de Vietnamese vrouw naast mij mij doofhoesten met alle snotspetters in mijn oor als ze d’r hand nooit voor d’r mond doet? Ja
- Welke Nederlandse voetballer zit op drumles? Mark Trommel
- Hoeveel films kan je gemiddeld in Vietnam op televisie kijken als het regent? Drie

Momenteel ben ik me aan het specialiseren in voetbalmoppen, da’s een leuke bezigheid als je je pooldag even niet hebt. Vanavond kachelen we naar Hanoi, om vanuit daar naar Ha Long Bay te gaan. Kerst vieren op het strand. *Op een irritant zang-toontje* Naaa!Naaa!Nanaa!Naaa!

Al twaalf punten voor m’n bucketlist, Quirie! En dit is Levi’s blog.

Ik ben een beetje bang voor die enge slang. Ach ja, momenteel zit ik in het snelste internet-cafe van Vietnam. Min’s Computer in Hoi An; I Naf You! Ook mooi de tijd om mijn blog ietsje bij te schaven, want Celine wist te melden dat ze een pauperfoutmelding kreeg als ze Nafthali.com via Internet Explorer probeerde te openen. Nu zuigt IE sowieso en raad ik iedereen Firefox aan, maar als het goed is, kan je mijn blog weer (gedeeltelijk) in IE lezen.

In ieder geval, omdat die skeit hier zo geweldig shined, heb ik eindelijk Het Grote FawakaBrother FabChannel Optreden kunnen bekijken. Hahaha, wat danst m’n chickie heerlijk! Wat wel een klein thumbje waard is, de recensie van The FawakaBrothers in de Fret. SuperFret!

Wat minder SuperFret: Hoi An. Gisternacht met een slaapnachtbus (bedden in de bus) van Nha Trang naar Hoi An (550 km afstand) gereisd. Met een drie sterren Japanse brug die totaal geen drie sterren waard is, een hoop regen en geen PlayStation2-area, tot nu toe het saaiste stadje van de hele trip.

“Maar Naf, wat de fok!? Wat is die superdikke foto helemaal bovenaan?”  Die foto bovenaan is dus niet Hoi An, ik vond het alleen wel een tof plan om jullie lekker te maken met een paradijselijke foto van Mui Ne, waar we zijn gecrasht toen we van Ho Chi Minh naar Da Lat boekten.

Zie je deze regenachtige foto? Dat is Hoi An. Grijzig en waterig. De tweede foto bovenaan weergeeft ook wel een goede werkelijkheid van de derde stad van Vietnam. Veel kleding (C’tje en m’n ma zouden zich kapotshoppen, ik zou mezelf kapotsjouwen aan de tassen die ik moet dragen.), veel vissen(koppen) en regen. :-p

Vandaar dat we morgen snel doorgaan naar Hue, volgens Armand schijnt het er helemaal de bomb te zijn. Aangezien ik geen zin heb om foto’s up te loaden van de afgelopen dagen: check ze op Levi’s blog!

Wowie! Ik heb Facebook! Meer foto’s kan je daar vinden. Morgen Armand weer is meeten. En dit is Levi’s blog.

Van Ho Chi Minh zitten we nu alweer in Nha Trang. Ik heb zwaar geen zin om weer kilo-veel te gaan typen over de trip via Da Lat naar de Centrale Hooglanden, dus jullie moeten het maar even doen met wat foto’s&een blog van Levi Dolls. Op zijn blog staan ook wat meer foto’s, want het uploaden gaat net wat sneller bij hem dan bij mij

Kan je in ieder geval vertellen dat de Centrale Hooglanden (1 2 3 4 5) een absolute aanrader zijn. Gisteren zijn we aangekomen in Nha Trang. Het weer is lekker, maar de zee is pauper: te wild, dus geen surfen en duiken voor ons.

Vandaar dat we veel op het strand niks doen. Beetje lezen, drinken, eten en met een Vietnamees mongooltje gespeeld.

Wel is zandtaartjes op? Ik wel, een stuk of 20 om precies te zijn. Was een kwartier bezig, dus ik eet ruim 1 zandtaartje per minuut. Niet slecht voor een beginneling. Na een kwartier zandhappen kwamen die taartjes toch wel m’n neus uit en had ik geen zin meer.

Het Vietnamese mongooltje ook niet, dus die pakte er maar de columns van Youp van ‘t Hek bij. Die gast spreekt ook iedereen aan…

Die Dolls is ook een echte kindervriend En dit is Levi’s blog.

En nu zitten we in Ho Chi Minh. Wat een verschil met Phnom Penh, ‘t scheelt alleen al de helft in de kosten (internetten; 40 eurocent per uur ipv 80 eurocent) en hier zijn wel biljartclubs te vinden! 28 november vertrokken we vanuit Cambodja met de boot richting Chau Doc, een Vietnamees vissersdorpje in de Mekongdelta.

Daar ein-de-lijk iPod-boxjes aangeschaft, over de markt gestruind, een hotelletje gepakt en een nachtje doorgebracht. Volgende dag naar de floating village van Chau Doc gegaan. Grappig, chill en koud.

Daarna een 8 uur durende bustrip naar Ho Chi Minh. Man oh man, wat een drama. File, hobbels, kuilen, kraters, verkeer en waterstaat zou hier handenvol werk hebben Rond 1900 uur (30 nov) komen we in de derde wereldstad van onze reis aan. De bus dropt ons ‘gelukkig’ midden in de Trotterswijk. De Tham om precies te zijn, het Tan Thanh Hotel om nog preciezer te zijn.

Bij het uitstappen snelt er meteen een 80-jarig Vietnamees vrouwtje op ons af. “I have room for you! 5 dollar you and 5 dollar you.” M’n meesterlijke brein rekende uit dat dat een totaalsom van 10 dollar oplevert en dat is geen geld voor een kamer in het centrum.

Oorlogsmisdadenmuseum in Ho Chi Minh was indrukwekkend. Zag er een alombekende foto, een zogenaamde tiger case en een souvenirtje uit Frankrijk. Het museum was voor de rest een tikkeltje propagandistisch, maar zeker een aanrader!

Morgenochtend naar de Cu Chi tunnels, is kijken hoe dat is En dit is Levi’s blog. Prinsesjes in Nederland?

Welkom in Cambodja Het land van: de Amerikaanse Dollars. Omin FawakaIllness heerst hier niet, alles is duur. Relatief gezien dan. Voor een biertje betaal je toch al gauw een dollar (tijdens happy hour 0,50 dollar). De tempels van Angkor: 20 dollar per persoon.

De beste drug die er is, malaria-pillen En dit is Levi’s blog.

Vandaag typ ik niet zo veel, check gewoon het verhaal van Levi. En van mij, een videoooootje en een mopje:-)

Blonde stoot: “Where you from? Sweden?”
Levi Dolls: *Slurpend aan een stukje kippenvlees* “Holland”

Hahahaha!

Morgen naar Siem Raep, iPod dus even opladen met het optreden van The FawakaBrothers op Fabchannel En dit is Levi’s blog.

Het is geel en valt op. Levi Dolls. Bummer, het is geen grapje, maar vandaag was het de begrafenis van de zus van de koning van Thailand (link). Wisten wij veel. Nadat we van een lekker ontbijtje hadden genoten, begaven we ons via de boot-taxe (28 cent) naar ‘een’ boeddhistische tempel.

Helaas, drukte heerste zwaar, op straat zag het er letterlijk zwart van de mensen. Te wijten aan die begrafenis dus. Check hieronder de pics. Ik zeg het je toch, dat geel valt gewoon te veel op.

@Pikey: We vertrekken overmorgen naar Pattaya
@C’tje: Ik zal is wat pics gaan schieten

Marloes&Joost, gefeliciteerd met jullie verjaardag, we nemen een cocktailtje op jullie En dit is Levi’s blog.

We zijn moe, maar aangekomen! Levi&Nafthali zitten in Azie! Joehoe! Vergeet de noedelsoep van Knorr: die is nepper dan nep! Vandaag heb ik dus de echte noedelsoep op. Wist je dat daar ook echte kip in zat in plaats van poeder? Ik niet.

Bovenstaande homie is de eerste buitenlander die Levi&ik hebben ontmoet; Ollie. Ollie komt uit Oostenrijk, doet me heel erg denken aan Elzinus en is duik-instructeur. Dikke handig, want voor maar 200 donnies kunnen we bij hem duikles nemen. “Special discount voor you”. Naast duik-instructeur is hij documentaire-maker. Deze Sanka gaat dus binnenkort naar Afrika om daar een docu te maken over een Duitse Afrikaan die auto’s uit Europa naar Afrika importeert. Mocht je dus nog Afrikanen kennen…

In ieder geval; Stollie komt al vier jaar in Thailand, dus heeft ons even wegwijs gemaakt in Bangkok. Dikke handig, want zo duurde het geen 150, maar 30 minuten om ons hostel te bereiken. Verwacht geen hotelkamers a la Van der Valk, het appartementje dat wij hebben bestaat uit een kamer van twee bij twee-en-een-halve meter. Passen precies twee bedden in

Voor de rest; 24 graden, 10 baht (20 eurocent) voor een kwartier internetten, 1,20 donnies voor een biertje van 6,4% en heel veel kleine hondjes. Ik zweer het je: als ik hier met C’tje zou zijn, dan zou ik elke drie minuten stil staan.

Morgen maar is op weg naar een of ander paleis en wat tempels. Wat we voor de rest gaan doen? Joost mag het weten!

Een kamer van 2×2,5 is best gezellig, wij willen (st)Ollie met ijs! En dit is Levi’s blog.