Superhoog in Uluwatu

Et voila, een nieuwe HSC voor in mijn HSC-subje. Aangezien het afgelopen weekend flink heeft gesneeuwd, had ik genoeg tijd om de foto’s van mijn reis door Azie door te spitten. Zo kwam ik ook bovenstaande High Speed Continuous tegen, die ik heb geschoten op Lankawi.

Om het maar helemaal af te maken heb ik meteen een HSC van Pulau Perhentian Kecil op m’n Flickr geknikkerd. Mocht je je gruwelijk vervelen, dan moet je daar maar even kijken En potverdikkeme, wat een Tweet al niet teweeg kan brengen…

Ik geef toe, deze HSC is lang niet zo Shibby als die van Sietsos, maar het kan niet altijd een feestje zijn. Nou, nu ik dat zeg, ik denk zomaar dat ik zaterdag een dik feestje heb. Omdat ik al richting Dauwpop en Aperock mijn jongste broertje was, ben ik zaterdag vrij. Bier drinken, coke snuiven, ballonnen opblazen, heroine spuiten, bungee-jumpen, weed halen; ik mag het allemaal doen!

En dan nu nog een kleine primeur. Heb jij de band van het broertje van Giel Beelen al gezien? Lator!

Helemaal ‘vergeten’ te posten, maar vorige week (of de week daarvoor) ben ik voor een lang weekend naar Berlijn gegaan. De hoofdreden: het Berlin Festival. Twee dagen lang leuke muziek en gratis tabak. Heel veel gratis tabak, want om de een of andere reden is bij onze Oosterburen tabaksreclame nog niet verboden. Lucky Strike, Marlboro, Pielroja (een nieuw Colombiaans tabaksmerk); we hebben ons sufgerookt.

Puur omdat het gratis was, we zijn niet voor niks Nederlanders. Maar goed, het leek haast bijzaak te zijn dat er naast de gratis tabak ook muziek was. Is niet waar natuurlijk, want Moderat, Deichkind, Digitalism, Crystal Antlers en Berlin Battery waren te zien op een van de twee podia. Ik had hoge verwachtingen van Pete Doherty, maar die maakte het niet echt waar. Z’n optreden was gewoon een beetje saai. Digitalism daarentegen draaide een dikke set, waar ik zo’n 2 a 3 uur heb (ge)staan dansen. Het gerucht gaat dat ze ook op Valtifest staan.
Overigens is Berlin Festival misschien wel een ieniemienie-voorproefje op Lowlands. Minimaal twee bands (Crystal Antlers & Moderat) staan op het festival nabij Biddinghuizen.

“Wat ziet Berlin Festival er saai uit op de foto“. Klopt, want dat is ook niet het festival. Wat je op de foto(‘s) ziet, is Boet die een sprong maakt van een muurtje vlakbij ‘Strandgut‘, duh… Tijdens mijn reis door Azie kwam ik er achter dat mijn fototoestel een High Speed Continuous-modus. Ga ik vaker gebruiken, gewoon, voor de gaaf

Deichkind, wereldberoemd in Duitsland & een toffe show:

Boet had hele toffe filmpjes met zijn nieuwe video-camera (inclusief belfunctie) gemaakt. Helaas is de camera vastgelopen en is die alle filmpjes kwijt. Je moet het dus eventjes doen met dit YouTube-filmpje van Deichkind. Kwalitatief niet de beste, maar de piramide-vormige hoedjes staan me nog zo goed bij.

“shiiiiiit, ik heb ook nog een blog!” Het schoot gisteren door m’n hoofd. Doh, heb ik nog exact een dag te gaan en kom ik erachter dat ik al vier weken niks meer heb geblogt. Niet chill, totaal geen continuiteit in mijn verhalen en gewoon dom.

Hoe kan ik in tien minuten typen, uitleggen dat ik samen met Whiz! heb gechilled in Singapore, in Maleisie wezen scooterboeken op Pulau Perhentian Kecil en Langkawi, de verjaardag van Dolls heb gevierd in Suratthani, ben wezen partiehardieen in Koh Toa (1x per jaar het Koh Toa Festival, dus we hadden geluk) en Koh Pha Nang (‘The World Famous Pool Party‘, hahaha & Black Moon Party), mijn duik-brevet heb gehaald en nu alweer in Bangkok zit? En nog iets beters, de laatste twee weken van de reis heb ik met Levi & Oumy doorgebracht. Gaaf!

Jipperdepip, dat is niet een, twee, drie uit te leggen. Maar, morgen dus naar huis, daarom gisteren nog even wezen afsluiten in ‘The Club’. En wie kom ik daar tegen? Jackie Chan! Of nee, het was Michael (Bermuda). Die knakker was ik al eerder tegen gekomen op het Koh Toa Festival, hij moest nogal lachen omdat ik Paul (Ierland) op mijn schouders door de hossende menigte heenloodste. Dat wilde Michael natuurlijk ook wel, also also also…

Maar goed, hartstikke gezellig om hem weer tegen te komen. Tot in de late uurtjes door gechilled en toen naar bed. En nu zit ik hier. Onder het genot van een lichtelijke kater mijn reis te overdenken. Het is lastig om te zeggen wat het leukste was, maar ja, ik kan niet aan komen zetten met een schijtblog zonder een wijze les, want dat is schraal. Bedenk ik me net dat Dollski en ik de afgelopen vijf maanden meer dan 75 films (in de bioscoop) hebben gezien. Ik presenteerrrr:

De vijf grootste schijtfilms van TODOFI:
1. Knowing (veelbelovend, maar uiteindelijk plotloos en te veel vragen die onbeantwoord blijven.)
2. The Punisher (maar omdat die zo slecht was, was die eigenlijk weer goed.)
3. Soccer Slut (ik weet de echte titel niet, maar het gaat over een meisje die zo pro kan voetballen, dat het gewoon niet waar kan zijn.)
4. Quantum Of Solace (“Laten we een Bondje maken, mensen komen toch wel kijken”)
5. Are We Done Yet? (met een belachelijke rol voor Ice Cube)

De 5 beste films van TODOFI:
1. Slumdog Millionaire (Met een glimlach de bioscoop uit. Gewoon kijken, dan snap je waarom )
2. The Reader (Zelfs zonder de seks-scenes – die worden er in Maleisie genadeloos uitgeknipt – een briljante film.)
3. The Curious Case Of Benjamin Button (Brad Pitt is zelfs als ouwtje nog een hunk.)
4. Knocked Up (Omdat die tegen de Illheid van Dude, Where’s My Car? aanzit.)
5. Tropic Thunder (Tadaa)

Als laatste, speciaal voor de Monkeyfish-liefhebbers (ga naar Gili Trawangan ): een filmpje van twee Monkeyfishes! Wajooh, prrr!!! Dikke shit! Merk dat Vimeo nog niet zo snel is, dus nog even geduld.

Prop hem er overmorgen wel op. Damn, dan ben ik weer in Nederland

Check mijn spierballen! En dit is Levi’s blog. En dit is Oumy’s blog.

Ik had er misschien veel eerder mee moeten beginnen, maar het kwam pas in Bali op m’n pad. Natuurlijk had ik er al het een en ander over gelezen, maar toen Arielle me er wat meer over vertelde wist ik het zeker: “Ik ga ook couchsurfen.”

Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens m’n laatste dagen Bali een profiel op couchsurfing.org aangemaakt, zodat ik in Kuala Lumpur mogelijk een slaapplekje bij iemand op de bank kon vinden. Want dat kan je verwachten bij couchsurfen: een gratis overnachtingsplek, of dat nu op de vloer, naast iemand in bed of op de bank is.

En zjawel, op de request van Podollski&mij werd gereageerd. Ene John had nog wel twee slaapplekken over. Na exact een maand Indonesie vertrekken The FawakaBrothers vanaf Den Pasar. 3,5 uur later komen we op KLCC (Kuala Lumpur, Maleisie) aan. Even een busje pakken, die ons op KL Sentral dropt, waar we hebben afgesproken met John.

Daar ontmoeten we op het afgesproken tijdstip (02:50 uur) John. “It’s only three minutes walking.” “Chill”, denk ik. “Da’s dus lekker in het centrum en ik heb een kilo-zware backpack (broeken van Hurley, mini-surfboard, kikkers, zonnebrillen, kettingen, doosjes, te veel onzinnige souvenirs) op m’n schouders hangen.”

Tijdens deze reis heb ik geleerd dat Aziaten – net als mij – goed kunnen overdrijven, maar John spreekt de waarheid. Na een paar minuten staan we voor een prachtige woontoren, en warempel, we gaan er ook nog naar binnen. Op de dertiende verdieping stappen we uit de lift om vervolgens een ziekelijk groot, mooi en duur appartement (check het filmpje) binnen te stappen. In de woonkamer staat ook nog een grote bank, dus dat wordt lekker couchsurfen.

Maar what the Fuwacka? John verrast ons zonder dat’ie het zelf doorheeft: “Okay, I live in the building next door, here is the key.” Daar staan we dan, in een penthouse met twee slaapkamers, een keuken, drie badkamers en een woonkamer van heb ik jou daar: helemaal voor onszelf!

Tja, check het filmpje en de foto’s maar even heel goed uit. Couchsurfen was in m’n hoofd slapen op een bank, niet een heel fokking penthouse voor z’n tweetjes. Maar je kan dus bij alle lagen van de bevolking terechtkomen. Nu hadden wij het ‘geluk’ dat John een kunsthandelaar met te veel geld is, dus hadden we een goed gepimpte bank tot onze beschikking.

In Kuala Lumpur naar ongeveer elke shopping mall geweest, niet alleen om te winkelen, maar ook om de nieuwste films te kijken. Voor 3 euro p.p. zit je met een large popcorn+coke combo naar Seven Pounds, Watchmen of The Reader (tip!) te kijken. Jammergenoeg wel de gesencureerde versies, want die overheid in Maleisie heeft het niet zo op porno.

Natuurlijk ook culture(e)l(er) geweest: De grootste moskee van KL gezien en de Petronas-towers bewonderd. Leuk, maar als je al in HongKong bent geweest weet je het wel. Dan is de Sushi-train stukken leuker. Altijd al een keer willen doen en eindelijk kunnen doen

Na drie dagen intens genieten doorgetrokken naar Melaka. Daar hebben we in het beste guesthouse tot nu toe gezeten. Heerlijke sfeer en heerlijke mensen. Dag erop doorgegaan naar Singapore.

En nu zitten we daar weer overheerlijk luxueus te couchsurfen. Nog sterker, deze log schrijf ik op de minibook die ik van Whiz heb gehad. Zit nu onder het genot van de muziek die uit onze cinema-set komt klappen te schrijven. Vandaag heeft z’n pa ons namelijk heel de dag rondgereden in z’n Mercedes S280. Hahaha, ik heb ook zo’n zwaar leven

John had trouwens antiek gekocht bij Christies van ene G Coupi (staat op de achterkant van het beeld) iemand enig idee wie de maker van dit beeld (gemaakt van klei) is? En dit is Levi’s blog.

Allereerst: een oud-collega van me heeft een tas ontworpen voor Arriva. Een, prachtdingetje, maar voordat’ie in productie wordt genomen, moet er worden gestemd. Hoera, wat origineel. Stemmen doe je hier, bedankt namens de locals van Poppies Lane II.

Die locals zijn natuurlijk Podollski en ik. We zitten nu alweer bijna een maand in Indonesie. Onze indeling; 11 dagen Bali (na regen komt zonneschijn ), 2 dagen Lombok, 5 dagen Gili Trawangan en dan nog 10 dagen Bali.

Ik heb mijn surf-skills goed kunnen pimpen op Kuta Beach (ben nu toch wel voor 2/5 surfdude), heerlijk niks gedaan in Lombok, gesnorkeld, geplaystationed, 6 films gekeken in de openluchtbioscoop en nog meer niks gedaan op Gili Trawangan en bij terugkomst op Bali zoveel mogelijk surfen. Voor ‘de normale medemens’ klinkt dat vrij saai, maar voor iemand met de FawakaIllness is bovenstaande het ware leven.

Natuurlijk is onze trip niet alleen maar een groot feest. Zo heeft ene Lily uit Duitsland de iPod van Levi gesloopt. Tijdens een chill-dagje op Niko Beach (Bali) had mevrouw de geluidsdrager bij mijn lege bierdrager in een plastic zakje geklapt. Ik lust wel bier, maar een iPod niet, dus dat ding ging verrot.

Als reactie hierop hebben we haar uit onze ‘groep’ gezet en zijn Levi, Arielle (VS) en ik met z’n drieen naar Lombok gevaren. Het eiland zou supergeweldigdikkeshit moeten zijn, maar helaas duo penotti, dat viel enigszins tegen. Om die reden zijn we doorverkast naar Gili Trawangan, het Goa van Indonesie. Op het eiland is geen politie en daarom is er op elke hoek van het tiental vierkante kilometer kleine eiland drugs te vinden. Paddo’s, cocaine, heroine, maar ook voor de ‘gewone’ softdrugs moet je hier zijn. Best raar, voor een land als Indonesie waar al op het gebruik van softdrugs de doodstraf staat…

Naast de vele soorten drugs was er een nog groter aanbod aan PlayStation-spellen, meer dan 300 Voor Levi en mij een betere verslaving; er staat geen doodstraf op het spelen van Winning Eleven (Pro Evolution Soccer is gebaseerd op dit spel) en de PlayStation-areas zijn op het strand gesitueerd. Shibby!

Nu zijn we sinds vijf dagen weer terug op Bali, waar we ons gretig vergrijpen aan de golven op Kuta Beach. Het surfen gaat steeds beter, de eerste green marks zijn reeds genomen. De golven in Uluwatu sla ik nog even over, die zijn te hoog voor mij. Meer foto’s van de trip kan je trouwens op de blog van Levi vinden. Oh ja, op het moment van schrijven is het hier bijna negen uur ‘s avonds. Da’s dus etenstijd bij Aneka’s Depot Nasi Goreng Ayam met kroepoek en pindasaus voor nog geen euro per persoon. Spatah!

Sophi’s zoenarchief in het Hyvesjournaal. Wie is die knakker op 6:21, derde van links bovenaan? Da’s niet duidelijk. En dit is Levi’s blog.

“Levi, check is hoe tof ik kan zitten op m’n scootertje!” Levi ‘zen-met-kokosnoten-dankzij-zijn-nieuwe-haarbandje’ trekt z’n gashendel open en komt naast me rijden. Door z’n zwarte zonnebril ziet’ie hoe ik heel stoer m’n benen over elkaar heb geslagen. Gangsterlijke FawakaIllness heet dat. Minder gangsterlijke FawakaIllness ownt Armand op dat moment. Terwijl ik in mijn toffe houding over het asfalt cross, zie ik rechts Quirie voorbij schieten. Met een cameraatje in z’n handen.

Gheghe, dat was drie dagen geleden. In Pai. Bij aankomst was Pai kilo-saai, totdat we Sarijn (Natte Kleefrijst) en Dounia tegenkwamen. Die chicks wisten dus alles van de Margriet Winterfair af. Nou, dan ben je bij mij natuurlijk he-le-maal binnen! Via de dames kwamen we weer in contact met een stel Engelse dudes&chicks. Die waren da bomb, wahaaant:

- In die click zat het eerste PES-chick op aarde die ik ben tegengekomen. (Voor de n00bs: “Wat is PES?”)
- Ik kwam daar Pete tegen die op Peer lijkt (voor de geeks: “Wie is Peer?” en scrollen maar)
- En de rest, check die dope scooterclick!

En ‘s avonds Arie-Willem LSD bleren bij het kampvuur. Of gewoon lekker chillen bij het zwembad. Hartstikke gezellig dus

Dat was Pai. Natuurlijk heb ik daarvoor nog veel meer spannende avonturen a la Bassie&Adriaan meegemaakt. Om mezelf een korte-termijn-geheugen-opfris-cursus aan te bieden: Na de blauwe plekken, vorige week vanaf Vientaine (hoofdstad van Laos) naar Chiang Mai gereisd. Dat was zo saai dat we de dag erop naar Pai zijn gegaan.

Maar goed, ik zit nu met Levi op Khoa San Road. Zonder Armand, want die is geloost. Toch… Je moet toch iets om (je) handen hebben. Kostte Armand klauwen met geld (die gast drinkt, danst en versiert chickies als een voetbalvrouw met de portomonnee van haar mannetje op stap), Armband kost een stuk minder. Vandaar dat ik er meteen een stuk of vijf bij de ‘locals’ van Khoa San Road heb aangeschaft.

Levi&ik reizen nu met z’n tweetjes+wat armbanden. Moet ook wel, als je de Tarzan-skills van Quiry kent, dan wil je niet met hem 4 weken lang op een surfplank staan. De plannen zijn veranderd: in plaats van eerst te gaan duiken in Thailand&Maleisie, pakken Dollski en ik morgenochtend het vliegtuig naar Bali. Daar worden we opgewacht door Emanuele, een toffe dude die we viavia kennen. Vier weken chillen, het leven is hard

Voor de mensen die zich afvragen hoe sloeber de internetcafeetjes in Thailand zijn: ze zijn niet sloeber. En dit is Levi’s blog.

Troela’s! Ik zit lekker in La Os! Lalalalaalaa! En ondertussen dus China gedaan. Twee weken China is veel te weinig, alsof je 1 bami-sliertje van een hele maaltijd eet: je hebt je je buik er nog lang niet vol van. Uitgebreid verslag vind je op de sites van Armand (armandlortije.hyves.nl/blog) en Levi (roel.aroundtheglobe.nl).

In steekwoorden/zinnen hoe China was: Chinees, communicatie-problemen, MacDonalds (sinds tijden, wat een geschenk uit de Chinese hemel), citroenbier voor 3,50 euro, Li Yang, Gullin, totaal 40 uur treinen en bussen, monniken, kloosters, spugende mensen, kotsende Chinezen, winterjassen.

Kortom, het was gaaf. Je kan het aber naturlich niet uit deze woorden opmaken, maar neem het maar van mij aan Luister naar het tweede gedeelte van de tweede zin in “Zo brak als un aap” van The FawakaBrothers. Nu ik het daar toch over heb, 5 september sta ik met de Sanka’s op BabyPop, check het uit!

Wat the Fuwacka, de afgelopen twee weken heb ik meer gesport dan ik de afgelopen drie jaar heb gedaan. Fietsen, klimmen, hardlopen, fruit eten en wegrennen. Nu ben ik jarig, gaaf he? Al tubend door de jungle met een bucket in je handen felicitaties ontvangen van roedels vrouwen en liters mannen. Inderdaad, dit is een blog van niks, maar check wel eventjes m’n Vimeo voor wat nieuwe filmpjes. Foto’s zeggen daarnaast meer, toch?

Oh ja, de titel van de blog slaat hier op, kun je nagaan op hoe weinig het slaat.

MGMT – Kids, Show yourself!

Drie dagen lang in hetzelfde kloffie rondlopen, daar ga je muf van ruiken. Op mijn inpaklijst stonden één lange spijkerbroek, één sweater en één vest opgeschreven. Als ik richting de evenaar zou gaan reizen, dan moest dat vast en zeker genoeg zijn. Kou is voor pinquins, ijsjes en Nederland. Maar kou is ook voor Sapa, dus voor mij.

Vanaf tweede kerstnacht in Sapa doorgebracht. Eerst met een nachttrein van Hanoi naar Sapa gereisd. De reis was confortabel en tevens de eerste keer dat ik een kerstavond toepend heb doorgebracht. De volgende ochtend kwamen Levi, Armand en ik aan in Loa Cai, iets ten noorden van Sapa. Een bus bracht ons in 2 uur naar onze bestemming toe. Totaal niet van het uitzicht kunnen genieten, want de wolken hangen hier vrij laag.

Tussen deze wolken lag ons hotel. Dat klinkt als een sprookje, maar het was helaas geen Wolk 5. Nog sterker, het weer deed me aan de Nederlandse winter denken; het kwik steeg niet uit boven de twee graden celsius. Met het koude water dat uit onze douche kwam stromen kon ik me niet opwarmen, dus het geweldige alternatief waren twee dekens, mijn FawakaBrotherhempje, mijn C’tje-shirtje, een trui, een vest en daarover weer een vest.

In deze carnavals-outfit ben ik – exclusief de twee dekens – de rijstvelden van Sapa ingedoken. Ik kan met geen Vietnamees toetsenbord beschrijven wat voor uitzicht+gevoel ik daar kreeg. Mocht je ooit in de buurt van Hanoi zijn, dan raad ik je zeker aan om naar Sapa te gaan.

Na een hoop te hebben geploeterd, een blikje PushMax naar achteren te hebben gewerkt, gezweet en gelachen om Armand die in de rijstvelden wilde zwemmen, zijn we als drie eskimo’s in slaap gevallen in onze iglo. Een gedetailleerd verslag van de rest van Sapa vind je op Armand zijn blog

De volgende dag weer terug naar Loa Cai gereden om met de nachttrein naar Hanoi te reizen. De trein had ietwat vertraging. Tot mijn verbazing niet zoals bij de NS blaadjes op de rails of een aanrijding met een persoon. De trein vertrok wat later, omdat Vietnam de Asia Football Cup had gewonnen.

Oudjaarsdag heb ik ‘s middags de supersukkel uitgehangen, dat terzijde. Duhusss, Oud&Nieuw is gevierd in Hanoi. Vietnamezen weten echt niet hoe ze oud en nieuw moeten vieren. Een ober van ons vaste diner-restaurant (The Potato’s Bar) tipte ons om 2009 in te luiden bij het meer. Daar zou ‘het’ gebeuren. Ik zal even de ‘het’ die in mijn hoofd zat puntsgewijs neerzetten.

Mijn ‘het’:
- Een uitzinnige menigte die een Champions League-finale leek bij te wonen
- veel kraampjes met drank, eten en prulletjes
- Een vuurwerkshow die op muziek wordt gepresenteerd
- veel backpackers

Zijn ‘het’:
- Een menigte die een kerkpreek leek bij te wonen
- Vrouwtjes die ballonnen verkopen
- Papieren zakken met een brandende prop eronder die de lucht in werden gelaten
- Alleen maar Vietnamezen.

Daar stonden we dan, met onze ballonnetjes. Was toch iets anders dan ik Oud&Nieuw had voorgesteld, maar het had wel wat. Na een half uur op een vuurwerk-show te hebben gewacht, zijn we maar we terug naar het bruisende centrum van Hanoi gegaan. Daar Le Pub binnengestapt, waar wat Europeanen/Nederlanders tegen, onder andere Marco&Sofie, waarvan ik met eerstgenoemde al een keer in Sihanouk Ville ben wezen chillen.

Naast 2009 met ballonnen te hebben ingeluid, heerlijk in slaap gevallen. Ik ‘moet’ het nu nog drie dagen uithouden in het bruisende Hanoi, pas daarna krijg ik m’n paspoort met Chinese visa terug. Hongkong, ik heb er zin in.

Blueberry Pancake is voor mietjes. En dit is Levi’s blog.

Heb jij wel eens Kerst in een Vietnamese gevangenis doorgebracht samen met je twee reismaatjes? Ik bijna! :-p Reden: een gebroken sleutel. Uiteraard probeer ik dat te vergeten en alleen de toffe dingen van Cat Ba te onthouden, zo ben ik ontgroend in het fenomeen ‘Vietnamees karoake-style’ (FILMPJE!): supervals liedjes als The Final Countdown, Lambada en My Heart Will Go On meebleren, heerlijk

Maar goed, we hebben dus een klein beetje heel erg problemen en supermooie panorama’s gehad op Cat Ba. Met deze vet stoere boot zijn we wezen rondtrekken. Schitterende omgeving! Enkele scenes van Tomorrow Never Dies zijn in dit gebied opgenomen, en terecht. Het verhaal wat nu komt zal wel niet zo spannend klinken. Neem van mij aan, het was echt dodelijk eng!

Het begon eergisteravond: ‘s Nachts een beetje met de andere mensen op de boot gechilled, gezellig, maar het weer was wat minder. Armand en ik lagen te chillen op het dek, komt Levi opeens naar boven gerend. Die knakker wilde gaan douchen, springt de leiding van de douche (FILMPJE!) :-p

Daar konden we op dat moment nog wel om lachen… De bemanning sloot hierop het water op onze kamer af, dus we konden niet meer douchen, tanden poetsen of handen wassen. Balen, maar niks aan te doen. Na dit incidentje nog even gechilled en daarna lekker geslapen, met in ons hoofd dat we de volgende dag naar Cat Ba zouden gaan.

‘s Ochtends moesten we uitchecken en de sleutel inleveren van onze kamer. Wil ik de kamerdeur op slot draaien, breekt de sleutel af! Nu was heel die boot al een oud en gammel (andere mensen op de boot hadden bijvoorbeeld dat heel de wc uit de muur kwam zetten), dus het was eigenlijk al te verwachten.

Wil de kapitein van het schip geld zien voor de gebroken sleutel. Een boete van 50.000 dong, wat op ongeveer 2,50 euro neerkomt. “Betalen”, zou je denken, maar uit principe wilden we dat niet doen. Wij kregen ook geen geld terug omdat het water was afgesloten. Kapitein boos, politie erbij, Naf met zweet in z’n bilnaad. Want drie keer raden wie de kapitein wilde sue’en.

Nu stond de hele groep toeristen ons gelukkig bij, dus beschermden ze mij door me in het tourbusje te proppen en de kapitein van me af te houden. De politie bleef gelukkig chill, dus binnen 5 minuten reden we weg. Ons plannetje om Kerst in Cat Ba te gaan vieren was in 6 minuten weg; het leek ons slimmer om de dag erop van het eiland te vluchten, tezamen met de groep.

De rest van de dag (vanaf 11.00 uur) hebben we ons nog goed vermaakt. We zijn naar het nationale park geweest (FILMPJE!) en het strand (sinds een week weer kunnen zwemmen) geweest. ‘s Avonds naar een karoakebar. De tekst van de Lambada kan ik al best goed zingen.

Oke dan, de volgende dag (gisteren dus). Wij met de groep terug naar het vaste land. De gids had ons beloofd dat we een andere kapitein zouden krijgen, dus dat was wel een lekker gevoel. Nu wisten we al dat onze gids een FopVietnamees (een Vietnamees die aardig lijkt, maar het niet is) was, dus we konden aan ons water voelen dat als we bij de haven zouden aankomen…

…dezelfde boot met dezelfde kapitein stond ons op te wachten. Gelukkig hadden we wederom een stuk of vier ‘SuperWoman’ bij ons die een human wall om Levi&mij vormden, dus we kwamen zonder kleerscheuren aan wal. Eenmaal aan wal wel weer wat gezeik gehad, maar dit keer moest hij Levi hebben.

Hij wilde even met Levi praten. Nu weet ik dat je praten niet doet met gebalde vuisten en vuur in je ogen, dus dit keer mocht ik samen met de zeven andere backpackers de bodyguard van Levi gaan spelen. Die gast had weer gedronken, stonk dus weer uit z’n bek en was weer niet voor rede vatbaar.

Slot van het verhaal is dat we uiteindelijk toch de bus naar Hanoi hebben kunnen pakken. Kapitein aka Piet Piraat zullen we hopelijk nooit meer tegenkomen. Kerst vieren we in Hanoi, daarna trekken we naar Sapa om vervolgens naar China of Laos te gaan. Moeten nog even kijken hoe het met het visum is.

Ik ga is eten, ik heb honger. Fijne kerstdagen allemaal!

17 en 20 jaar, geloof jij het?! Anders doen we Dennis Ferrer. Do you hear me? (A) En dit is Levi’s blog.