Zie je de Louis Vuitton achter Jin? Een kleine duizend keer dat ik daar Podollski en Armand heb gemeet om vervolgens door te karren naar onze ‘hotelkamer‘ in de Chungking Mansion. Vorig jaar zat ik nog in Hong Kong, dus wordt deze jongen al lichtelijk nostalgisch als hij de nieuwe clip van Jin ziet.

Voor wie Jin niet kent; de beste man rapt zowel in het Chinees en Engels, speelt in 2 Fast 2 Furious de rol van Jimmy, maar ook in gruwelijke, typische reclames. Jin staat sinds 2008 getekend bij Universal Music, maar zat daarvoor onder andere bij Virgin Records.

De clip is in elkaar geknikkerd door Rosanna Wong. Ik bedoel, wie kent haar niet? Samen met haar zusje is deze dame getekend bij – jawel – Universal Music, is het niet voor de muziek, dan is het wel voor iets anders. Check Jin in ieder geval snel uit, want nog dit jaar verschijnt zijn zesde album.

Playbacken is voor pussies, lipdub gaat het helemaal worden in 2010! Aangezien Wikipedia nog geen defenitie van dit fenomeen heeft gegeven: “Een collectief dat alternerend een/enkele zinnen van een nummer playbackt, opgenomen door een persoon met camera, meestal in 1 shot“. Betere defenities kan je in de comments knallen

Afijn, voornamelijk colleges maken er een heel feestje van om hun kunsten aan het publiek te tonen, maar ook verschillende bedrijven laten zich van hun beste kant. Mocht je je ooit afvragen waar je belastingcentjes naar toe gaan, zoek dan even op Google.

Bovenstaand filmpje is van Franse makelij (het bewijs dat Franse meisjes bijna altijd sexy zijn wordt weer geleverd), maar hier en daar vind je ook Lipdubs van bijvoorbeeld Grease, The Black Eyed Peas of The Killers. Ik zeg: nieuw idee voor een clip van The FawakaBrothers?

Bij mij scoren songs die door artiesten nog eens rustig worden gekopieerd/geremixed over het algemeen niet hoog. The Gym Class Heroes deden dat met een hit Supertramp, Alien Ant Farm kopieerde Michael Jackson en zo zijn er meer artiesten die het origineel totaal niet verbeteren.

Afgelopen vrijdag hoorde ik sinds maanden weer een remix/cover die wel beter was dan het origineel. Sexy Bitch van David Guetta. Giel had Paloma Faith op bezoek, een deze had een gruwelijk lekkere cover van Sexy Bitch gemaakt. Meteen gaan Googlen, et zjawel, op BCC1 had mevrouw het kunstje al eerder geflikt.

In maart van dit jaar kwam ik op Indonesie deze cover tegen. Hier tilde Travis Barker (Blink-182, +44) Low van Flo Rida naar een hoger plan. Tot nu toe zijn deze twee cover/remixen de enige waarvan ik vind dat ze het origineel verbeteren. Nummer drie van deze rij schijnt in december uit te komen, van een niet nader te noemen band Trouwens, dit is een partij fijn nieuws he?

Ik heb zoveel zweethandzweet gehad dat ik met gemak m’n haar kan wassen zonder het nat te maken. Zit ik daar achter de knoppen (audio, camera, soundpad & Apple-computer), tegelijkertijd met Elize, Ali B of Vincent van Entourage (aanstaande vrijdag) te babbelen. Dikke spannend, zeker als je met programma’s werkt waar je nooit eerder weet van had.

Maar dat geeft niet, onder het mom van Kijk Dit Nou kan ik wel wat maken. En het is alleen maar leuk. Zo had mijn laatste post in minder dan 2 uur al 18 reacties (oke, het is zwaar off-topic, maar het gaat om het idee), is mijn eerste post al meer bekeken dan nafthali.com normaal gesproken in twee dagen, word ik gruwelijk afgemaakt omdat ik gayig schijn te dansen en heb ik mijn eerste stalkers al te pakken. In vrouwenvorm, om maar duidelijkheid te scheppen

Het enige minpuntje van heel mijn job is dat ik verplicht ben om te Twitteren. Schrijven dat je naar de wc gaat, geen suiker in je koffie doet of vanavond gaat fitnessen met Arie-Willem. Twitteren boeit me niet, wie eigenlijk wel? Oh ja, mocht je je toch vervelen en willen kijken: De Staat, morgen tussen 16.30 en 17.30 bij Kijk Dit Nou live

Met dank aan mijn pro-Duitse peetoom ben ik gisteren naar de film gegaan. Nee, niet omdat hij mij had gepusht, maar telkens als ik bij hem blijf hangen moet ik wijn drinken en verhalen aanhoren over hoe geweldig die Duitsers wel niet zijn. Dikke braadworst drie bier denk ik dan altijd maar.

Om het geweld dat hij mijn oren (en soms ogen, als we een “spannende documentaire” op ZDF gaan kijken) aandoet voor te zijn, besloten Sietsos en ik om na het eten weg te gaan. Hij kon kiezen: of naar de film of met gaan bowlen.

Aangezien Veltmaete al wist dat hij de bowlingbroeders nooit zou kunnen verslaan, besloot hij wijselijk voor de film. Omdat naast G-force, The Hangover en Mega Mindy niet veel soeps in de bioscopen draaide, gingen we richting het Louis Hartloopercomplex; een filmhuis. De bediening deed de naam van het filmhuis absoluut geen eer aan, maar dat terzijde.

In ieder geval, we kozen voor Crossing Over, volgens de medewerkster (ik ben verliefd) een geweldige multicultifilm. De film was geen tweede Shouf Shouf Habibi, maar een film over verschillende mensen die in Los Angelos een beter leven zoeken.

Door verschillende ogen zie je hoe de Verenigde Staten omgaan met immigranten en hoe moeilijk het voor hen is om een greencard (werkvergunning) te krijgen. Regisseur Wayne Kramer wist waar hij het over had, want zelf is hij al tientallen jaren in Amerika, maar heeft hij pas sinds acht jaar het Amerikaans staatsburgerschap.

Harrison Ford (Indiana Jones), Ashley Judd (Twisted), Ray Liotta (Spongebob) en Justin Chon (van die vette tattoo) spelen leuke rollen in de film, maar alle personages worden onvoldoende uitgediept. Desalniettemin is het een onderhoudende film, die je aan het denken zet. Ik zag Sietsos en Veltmaete een traantje wegpinken.

Om de echte Nederlander over de streep te halen: De kosten zijn maar € 7,50, een stoere schiet-scene en als klap op de vuurpijl komen er zowel naakte mannen als vrouwen in voor. Sexy!

Het Flatland-wereldje is heel raar. Gisteren kwam Sietsos naar me toe om een foto van zijn ‘nieuwe trick’ te laten zien. “Oh, dan ga ik die op mijn blog zetten, want ik vind het wel leuk om daar wat over te schrijven.”. Nou, toen had ik de poppen aan het dansen. Wat Ali Baba aan rovers had, het Sietsos aan argumenten.

- “Ik vind het niet leuk als je er over schrijft”
- “Het is geen nieuwe trick” “Maar je zei net dat…” “Ja, het is een variatie op een bestaande trick.”
- “Ik wil de trick geen naam geven, dus beter dat je er niks over schrijft’.”

De laatste keer dat ik wat over Sietsos schreef, was toen hij als eerste in Nederland een trick kon. Sindsdien is het stil geweest rond Sietsos. Maar ja, ik kan mijn mond niet blijven houden als mijn broertje 4e op het WK Flatland is geworden. Voordat ik een hoop reacties (huh?) krijg; het was in de Master Klasse.

Maar goed, Sietsos zijn mond bleef maar onzin uitkramen. Voor mij dus des te meer redenen om wel wat over zijn nieuwe trick te schrijven. Bovenstaande foto is ‘m dus. Dat de titel van de post iets suggereert, is natuurlijk niet mijn schuld Meer beelden van Sietsos vind je op de Flickr-pagina van Jeremy.

Sinds vandaag is de webshop van The FawakaBrothers officieel open! Onze fameuze hempdtjes zijn nu ook voor de Sanka’s te Qen. En dat voor een belachelijk lage prijs van nog geen 60 donniecent

Inderdaad, we zijn zwaar aan het concurreren met de H&M, Hans Textiel en Armani. Waarom een achterlijk, duur, wit hempdtje kopen, als je er eentje van The FawakaBrothers in je kast kan hangen voor het schamele bedrag van 3 euro?

Pro-BMX’er Sytse Winkel (niet te verwarren met Sietsos) had de eer om het allereerste FB!-hempdtje in ontvangst te mogen nemen. “A dream comes true!“, aldus een dolgelukkige Winkel. Tijdens aankomende wereldkampioenschappen Flatland in Keulen zal Sytse samen met Sietsos de FawakaIllness in leven houden.

Buttah, zoals je misschien wel hebt gezien, is de lay-out van m’n blog nogal drastisch veranderd. Dat was gewoon nodig, basta. Uiteraard moet ik hier en daar nog wat dingen wijzigen, reacties kan je in het commenthuppeldepupding knallen.

De dag begon geweldig. Twee keer een sollicitatie-gesprek, misschien alsnog naar kaZantip, met The FawakaBrothers naar België, kortom, het kon niet beter. Maar ja, hoe kan je het beste je avond afsluiten? Juist ja, met Boet B. naar Gtown om daar een potje te poolen.

Het poolen ging best goed. Ook al werd ik met 4-2 ingemaakt, ik had wel sjans met enkele meisjes… Na wij dachten.

Ze keken al een tijdje naar me. En bij het laatste potje voelde ik de ogen van drie meisjes in mijn rug. Waren het de geweldige stoten met de keu? Nee. Het supermoderne Enter Shikari-shirtje dat ik aan had? Nope. Was het dan Boet B. waar ik indirect profijt van had? Ook niet.

Nadat ik bij het laatste potje drie ballen (op sublieme wijze) richting de gaten van de tafel had geketst, nam ik plaats op een van de barkrukken. Nou, daar kwam ze. Meisje nr. 1. Ik schat haar een een jaar of zestien, blond haar en zeker niet op haar mondje gevallen.

Plurale Tantum: “Oeh… ze komt…”
Plurale Tantum: “Nog enkele stappen…”

En daar stond ze, klaar om mij verbaal af te maken, maar dat wist ik nog niet.
Meisje nr. 1: “Weet je dat je je boxershort binnenstebuiten aan hebt?”
Plurale Tantum: “…”

De wereld stond stil. De atoombom was gevallen. Mijn imago als opper-Fawaka was grondig de grond in geboord. Het enige wat ik nog kon uitbrengen was: “Ja, het is mijn tweede dag.”

Niet zo gek als je twee maanden door Azië hebt gereisd, maar ik kon wel door de grond zakken. Boet kon er om lachen, ik op dat moment niet. Denk je een goede dag te hebben, verpest het lipje dat uit je broek komt hangen de hele avond. Daar kon de keer dat ik mijn shirtje binnenstebuitenachterstevoren naar school aan had en de keer dat ik op het podium stond met mij shirtje in mijn boxershort niet tegenop. Het feit dat een van de meisjes een zusje was een van de beste vriendinnen van mijn ex-vriendin hielp er ook niet bij. De kansen bij haar ben ik nu ook kwijt.

Maar goed, je moet positief in het leven blijven staan. Zeker is dat een van de meisjes toch naar mijn gluteus maximus keek. Dat Meisje nr. 1 het afdeed met een “nee, ik keek naar m’n lipje” doet er niet toe Al met al heb ik nog best een goede versiertruc in mijn pocket. Of die gaat werken, Henk mag het weten.

Ik heb hier zo slecht van geslapen, ik ga verder.

De stelling van vandaag: De stewards in De Kuip zijn prutsers.

Ik zit in de Kuip, klaar om Nederland over Noorwegen heen te zien te walsen. Dat tezamen met vijf andere grote fans van Stekelenburg en dat nog wel recht achter de pers, schuin achter het doel. Waar ik bij Feijenoord – Twente het moest doen met een plekje in vak RR (rechtonder de harde kern), zat ik nu ietsje dichterbij. Nog sterker, ik stond op vijf meter van waar Robben de 2-0 binnentikte.

Jammergenoeg regende het, en hard. Broek nat, sokken nat, shirtje nat, ik had de overtreffende trap van doorweekt bereikt. Zelfs een krent als ik haalde met plezier de drankjes (3 euro voor een alcoholische versnapering die het zelfs niet haalde bij het gemiddelde festivalbier, de afzetters), zodat ik even droog kon zitten.

Loop ik langs het vak van de Noorse supporters, staat daar een steward doodleuk poncho’s uit te delen. Nou, bij de Nederlandse vakken geen steward gezien die dat deed. Afijn, de kwaliteit van de poncho was zo goed dat je bij wijze van spreken een gat in de poncho kon niezen, maar het idee dat alleen mijn oranje-hoed nat werd gaf best een lekker gevoel.

Terug naar mijn stelling. De stewards in de Kuip discrimineren er dus flink op los. Dat was ook al geval toen ik de festival-drankjes bestelde. “Mag ik uw plaatsbewijs even zien?”, aldus de Meneer de Steward (20-plusser, blank, een ik-doe-mijn-haar-werkelijk-nooit-kapsel) van vak Y. WTF, ik loop met drie bier en twee cola in mijn handen: “Hij zit in mijn rechterkontzak, haal hem er maar uit.” Dat doet die flapdrol toch nooit, was mijn gedachte. Maar nee hoor. Meneer de Steward duwt zijn grijpgrage handje al in mijn linkerbilzak, de flikker.

Terwijl hij de grootte van mijn linkerbilspier aan het testen is lopen er twee bloedmooie meisjes ons tegemoet.

Meneer de Steward: “Mag ik jullie kaartjes even zien?”
Bloedmooi meisje 1: “Nou, ik heb mijn handen vol, ik kan hem dus niet pakken, het regent en hij zit in mijn kontzak.”

Als ik in de schoenen van Meneer de Steward had gestaan, had ik mijn hand uit de kontzak van mezelf gehaald en m’n beide handen in d’r bilzak geduwd en gegraaid alsof mijn leven er vanaf hing. Ter controle had ik mijn andere hand in de bilzak van Bloedmooi meisje 2 geduwd. Maar Meneer de Steward: “…”

Het bloedmooie meisje wacht de reactie van Meneer de Steward niet af en loopt de tribune op. Meneer de Steward heeft ondertussen nog steeds niet mijn kaartje gevonden en zit mijn zijn vingers nog steeds te frunniken in mijn kontzak, de prutser. Na twee verspeelde minuten – voor zowel Meneer de Steward en voor mij – vindt hij mijn kaartje en kan ik doorlopen naar mijn zitplaatsje.

In die twee verspilde minuten had meneer makkelijk de twee bloedmooie meisjes en mij kunnen fouilleren. Dan ben je toch wel een beetje prutser als je alleen bij degene van het mannelijke geslacht in de kontzak zit? Ik snap er niks meer van.

Vanavond bij Nada in de tuin, joepie!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets nuttigs heb gepost. Niet dat er niks is gebeurd, integendeel. Met The FawakaBrothers op Dauwpop, met Mo en Elz op Benederpop gehangen, met The FawakaBrothers op Aperock, met The FawakaBrothers in de foto-studio voor een dikke fotoshoot inclusief kledingsponsor (thanks, your cup of T), de 50ste verjaardag van m’n pa, interview met de NCRV, met Present Time op de ndsm-werf voor foto’s voor Wanted, met Podollski op de foto voor Thiska, op zoek naar werk en een nieuwe website (thanks, Mo, again) voor The FawakaBrothers in elkaar geflanst.

Mahaar, ik ben er achtergekomen dat ik een wat langere periode zit waarin ik niet zoveel zin meer heb om te posten. Het is eigenlijk veels te lekker weer om achter de computer te hangen. Besef ik dat ik mezelf wel kilootje hard tegenspreek: als iemand van de Berkels de meeste tijd doorbrengt achter de computer, dan ben ik het wel.

Wat niet is kan nog komen, ik ken mezelf langer dan vandaag… Naf, de endorfine-junk, ik ben verslaafd. Wel heb ik besloten de lay-out van m’n blog ietwat te wijzigen (gaap). Ietsje minder ADHD, ietsje meer CMYK.

Had ik jullie al gewezen op het feit dat monopoly eigenlijk wel een heel strak spel is?

Op naar de nieuwsbrief & de gratisenvoorniks mp3′tjes