Nafthali

Drie dagen lang in hetzelfde kloffie rondlopen, daar ga je muf van ruiken. Op mijn inpaklijst stonden één lange spijkerbroek, één sweater en één vest opgeschreven. Als ik richting de evenaar zou gaan reizen, dan moest dat vast en zeker genoeg zijn. Kou is voor pinquins, ijsjes en Nederland. Maar kou is ook voor Sapa, dus voor mij.

Vanaf tweede kerstnacht in Sapa doorgebracht. Eerst met een nachttrein van Hanoi naar Sapa gereisd. De reis was confortabel en tevens de eerste keer dat ik een kerstavond toepend heb doorgebracht. De volgende ochtend kwamen Levi, Armand en ik aan in Loa Cai, iets ten noorden van Sapa. Een bus bracht ons in 2 uur naar onze bestemming toe. Totaal niet van het uitzicht kunnen genieten, want de wolken hangen hier vrij laag.

Tussen deze wolken lag ons hotel. Dat klinkt als een sprookje, maar het was helaas geen Wolk 5. Nog sterker, het weer deed me aan de Nederlandse winter denken; het kwik steeg niet uit boven de twee graden celsius. Met het koude water dat uit onze douche kwam stromen kon ik me niet opwarmen, dus het geweldige alternatief waren twee dekens, mijn FawakaBrotherhempje, mijn C’tje-shirtje, een trui, een vest en daarover weer een vest.

In deze carnavals-outfit ben ik – exclusief de twee dekens – de rijstvelden van Sapa ingedoken. Ik kan met geen Vietnamees toetsenbord beschrijven wat voor uitzicht+gevoel ik daar kreeg. Mocht je ooit in de buurt van Hanoi zijn, dan raad ik je zeker aan om naar Sapa te gaan.

Na een hoop te hebben geploeterd, een blikje PushMax naar achteren te hebben gewerkt, gezweet en gelachen om Armand die in de rijstvelden wilde zwemmen, zijn we als drie eskimo’s in slaap gevallen in onze iglo. Een gedetailleerd verslag van de rest van Sapa vind je op Armand zijn blog

De volgende dag weer terug naar Loa Cai gereden om met de nachttrein naar Hanoi te reizen. De trein had ietwat vertraging. Tot mijn verbazing niet zoals bij de NS blaadjes op de rails of een aanrijding met een persoon. De trein vertrok wat later, omdat Vietnam de Asia Football Cup had gewonnen.

Oudjaarsdag heb ik ‘s middags de supersukkel uitgehangen, dat terzijde. Duhusss, Oud&Nieuw is gevierd in Hanoi. Vietnamezen weten echt niet hoe ze oud en nieuw moeten vieren. Een ober van ons vaste diner-restaurant (The Potato’s Bar) tipte ons om 2009 in te luiden bij het meer. Daar zou ‘het’ gebeuren. Ik zal even de ‘het’ die in mijn hoofd zat puntsgewijs neerzetten.

Mijn ‘het’:
- Een uitzinnige menigte die een Champions League-finale leek bij te wonen
- veel kraampjes met drank, eten en prulletjes
- Een vuurwerkshow die op muziek wordt gepresenteerd
- veel backpackers

Zijn ‘het’:
- Een menigte die een kerkpreek leek bij te wonen
- Vrouwtjes die ballonnen verkopen
- Papieren zakken met een brandende prop eronder die de lucht in werden gelaten
- Alleen maar Vietnamezen.

Daar stonden we dan, met onze ballonnetjes. Was toch iets anders dan ik Oud&Nieuw had voorgesteld, maar het had wel wat. Na een half uur op een vuurwerk-show te hebben gewacht, zijn we maar we terug naar het bruisende centrum van Hanoi gegaan. Daar Le Pub binnengestapt, waar wat Europeanen/Nederlanders tegen, onder andere Marco&Sofie, waarvan ik met eerstgenoemde al een keer in Sihanouk Ville ben wezen chillen.

Naast 2009 met ballonnen te hebben ingeluid, heerlijk in slaap gevallen. Ik ‘moet’ het nu nog drie dagen uithouden in het bruisende Hanoi, pas daarna krijg ik m’n paspoort met Chinese visa terug. Hongkong, ik heb er zin in.

Blueberry Pancake is voor mietjes. En dit is Levi’s blog.