Nafthali

Heb jij wel eens Kerst in een Vietnamese gevangenis doorgebracht samen met je twee reismaatjes? Ik bijna! :-p Reden: een gebroken sleutel. Uiteraard probeer ik dat te vergeten en alleen de toffe dingen van Cat Ba te onthouden, zo ben ik ontgroend in het fenomeen ‘Vietnamees karoake-style’ (FILMPJE!): supervals liedjes als The Final Countdown, Lambada en My Heart Will Go On meebleren, heerlijk

Maar goed, we hebben dus een klein beetje heel erg problemen en supermooie panorama’s gehad op Cat Ba. Met deze vet stoere boot zijn we wezen rondtrekken. Schitterende omgeving! Enkele scenes van Tomorrow Never Dies zijn in dit gebied opgenomen, en terecht. Het verhaal wat nu komt zal wel niet zo spannend klinken. Neem van mij aan, het was echt dodelijk eng!

Het begon eergisteravond: ‘s Nachts een beetje met de andere mensen op de boot gechilled, gezellig, maar het weer was wat minder. Armand en ik lagen te chillen op het dek, komt Levi opeens naar boven gerend. Die knakker wilde gaan douchen, springt de leiding van de douche (FILMPJE!) :-p

Daar konden we op dat moment nog wel om lachen… De bemanning sloot hierop het water op onze kamer af, dus we konden niet meer douchen, tanden poetsen of handen wassen. Balen, maar niks aan te doen. Na dit incidentje nog even gechilled en daarna lekker geslapen, met in ons hoofd dat we de volgende dag naar Cat Ba zouden gaan.

‘s Ochtends moesten we uitchecken en de sleutel inleveren van onze kamer. Wil ik de kamerdeur op slot draaien, breekt de sleutel af! Nu was heel die boot al een oud en gammel (andere mensen op de boot hadden bijvoorbeeld dat heel de wc uit de muur kwam zetten), dus het was eigenlijk al te verwachten.

Wil de kapitein van het schip geld zien voor de gebroken sleutel. Een boete van 50.000 dong, wat op ongeveer 2,50 euro neerkomt. “Betalen”, zou je denken, maar uit principe wilden we dat niet doen. Wij kregen ook geen geld terug omdat het water was afgesloten. Kapitein boos, politie erbij, Naf met zweet in z’n bilnaad. Want drie keer raden wie de kapitein wilde sue’en.

Nu stond de hele groep toeristen ons gelukkig bij, dus beschermden ze mij door me in het tourbusje te proppen en de kapitein van me af te houden. De politie bleef gelukkig chill, dus binnen 5 minuten reden we weg. Ons plannetje om Kerst in Cat Ba te gaan vieren was in 6 minuten weg; het leek ons slimmer om de dag erop van het eiland te vluchten, tezamen met de groep.

De rest van de dag (vanaf 11.00 uur) hebben we ons nog goed vermaakt. We zijn naar het nationale park geweest (FILMPJE!) en het strand (sinds een week weer kunnen zwemmen) geweest. ‘s Avonds naar een karoakebar. De tekst van de Lambada kan ik al best goed zingen.

Oke dan, de volgende dag (gisteren dus). Wij met de groep terug naar het vaste land. De gids had ons beloofd dat we een andere kapitein zouden krijgen, dus dat was wel een lekker gevoel. Nu wisten we al dat onze gids een FopVietnamees (een Vietnamees die aardig lijkt, maar het niet is) was, dus we konden aan ons water voelen dat als we bij de haven zouden aankomen…

…dezelfde boot met dezelfde kapitein stond ons op te wachten. Gelukkig hadden we wederom een stuk of vier ‘SuperWoman’ bij ons die een human wall om Levi&mij vormden, dus we kwamen zonder kleerscheuren aan wal. Eenmaal aan wal wel weer wat gezeik gehad, maar dit keer moest hij Levi hebben.

Hij wilde even met Levi praten. Nu weet ik dat je praten niet doet met gebalde vuisten en vuur in je ogen, dus dit keer mocht ik samen met de zeven andere backpackers de bodyguard van Levi gaan spelen. Die gast had weer gedronken, stonk dus weer uit z’n bek en was weer niet voor rede vatbaar.

Slot van het verhaal is dat we uiteindelijk toch de bus naar Hanoi hebben kunnen pakken. Kapitein aka Piet Piraat zullen we hopelijk nooit meer tegenkomen. Kerst vieren we in Hanoi, daarna trekken we naar Sapa om vervolgens naar China of Laos te gaan. Moeten nog even kijken hoe het met het visum is.

Ik ga is eten, ik heb honger. Fijne kerstdagen allemaal!

17 en 20 jaar, geloof jij het?! Anders doen we Dennis Ferrer. Do you hear me? (A) En dit is Levi’s blog.