Máár, daar krijg je wel wat voor terug. Dikke Jungle Book taferelen, slangen, zweet op je voorhoofd, meisjes die water aan je willen verkopen (”Natalee! Natalee! You buy water?”). Natuurlijk koop ik geen water, want ik heb geen dorst.

Naast Angkor ook nog langs het oorlogsmuseum en een krokodillenboerderij geweest. In de trotter kregen ze beiden maar één trotter. Terecht. Het leukste van de dag dat we naar het museum en de boerderij gingen? De krokodillen lange takken voeren.

De 20ste ben ik vertrokken naar Phnom Penh. Naast een hoop steen en veel zand was er in Siem Raep/Angkor niet superveel te beleven. Na een busrit van 6 uur ben ik er achter gekomen dat het ook niet zwaar leven is in Phnom Penh. Naast het vele zand is hier ook veel armoede. En niet te vergeten. Kamp S21 en Choeung Ek, beter bekend als The Killingfields.

Geen toetsenbord kan beschrijven wat daar voor gruwelijkheden hebben plaatsgevonden in S21. Verkrachtingen, nagels uittrekken, borsten afrukken, mensen ‘verdrinken’ en weer bewustzijn brengen om ze weer te ‘verdrinken’, om sprakeloos van te worden.

De persoonlijke verhalen van de slachtoffers zijn ook te vinden in Tuol Sleng. Onmenselijk, bijna niet te geloven, maar toch echt gebeurd. Van de 17.000 mensen die naar dit kamp zijn gestuurd, hebben het er zeven overleefd.

De gevangenen werden na re-education richting Choeung Ek gestuurd, beter bekend als The Killingfields. Om kogels te besparen werden achterhoofden van volwassenen ingeslagen met een schop en kinderen doodgeslagen tegen een boom. In een boom hing een luidspreker waar snoeiharde muziek uitkwam. Voor mij het enige teken dat de beulen nog enigszins ‘menselijk’ waren; de muziek was om het gekrijs van de gepijnigde mensen niet aan te hoeven horen.

Voor mij voorlopig genoeg geschiedenis van Cambodja. Morgen vertrek ik naar Sihanouk Ville, alwaar ik een paar dagen van het strand ga genieten. Toi! Toi!

*in verband met het pauperinternet hier* foto 1 2 3 4