Aanhankelijk Meisje zoekt prooi
Gisteren zat ik heerlijk in de trein van Amsterdam naar Utrecht. Goedgehumeurd liet ik me in een tweedeklas, roze-kleurig stoeltje ploffen en pakte ‘Het zijn net mensen’ uit mijn tas. Tegenover me zat een meisje, ofzoiets. Ik schat ‘r een jaar of achttien, naam onbekend.
Naast aanhankelijk, was ze ook een beetje mollig, tegen het vatsige aan. Ze had een baggy spijkerbroek aan die bij haar erg skinny zat. Dat hoort niet. Wat ook niet hoort is quasi het boek ‘De Vampier’ lezen, maar eigenlijk iemand van boven naar beneden scannen.
Die iemand was ik dus. Een visuele aanranding heb ik al vaker meegemaakt, maar dit sloeg alles. Waar ze ook naar mijn lichaam keek, op die plekken kreeg ik gewoon spontaan kippenvel. Het zou niet lang duren tot ze een moment zou gaan aangrijpen om tegen mij aan te praten. En ja hoor, toen ik m’n telefoon voelde trillen wist ik hoelaat het was.
“Hé Boet! Ja, ik ben ietsje later, de trein staat stil… Inderdaad, klotestorm… Nee, geen idee wanneer of waarom… Is Shibby! Spreek je later.”
Niet echt een conversatie waar het meisje echt op kon inhaken zou je denken.
Aanhankelijke Meisje: “De bovenleiding is gebroken.”
Goedgehumeurde Ik: “Huh…”
Aanhankelijke Meisje: “We gaan nu of via Hilversum of via de gewone route.”
Goedgehumeurde Ik: “Oh, dank je, dat wist ik nog niet.”
Aanhankelijke Meisje: “Ik heb toch een OV.”
Goedgehumeurde Ik denkt: “Dus…”
Aanhankelijke Meisje: “Studeer jij ook?”
Nog voordat ik me verplicht voelde te antwoorden schalde door de b-kwaliteit speakertjes boven onze hoofden dat we van onze plek op moesten kazen. Nog geen twee minuten later staat er een interliner aan personen op Amsterdam Muiderpoort.
“Gelukkig”, dacht ik. Natuurlijk dacht ik dat, ik was bijna zwaar de lul geweest: 40 minuten lang met die troela in gesprek, van Amsterdam tot Utrecht. En dan heb ik geluk, want dan reken ik erop dat de NS geen vertragingen voor me in petto heeft.
Nu sta ik op Muiderpoort, tezamen van tweehonderd andere gestrande reizigers. Kan van 0,5 procent dat Aanhankelijk Meisje mij vind een aanspreekt. Niet dus. Ik denk me veilig te hebben opgesteld in een hoekje bij de Kiosk, zie ik aan de gehaakte schoenen en skinny baggybroek dat ze me heeft gevonden. Haastig pak ik mijn telefoon en doe of ik druk aan het smsen ben. Na exact zeven minuten begrijpt Aanhankelijk Meisje dat ik niet met haar in gesprek ga.
En zo verdween Aanhankelijk Meisje achter de Kiosk. Als ik tien minuten na haar verdwijning mijn green zone verlaat en het hoekje omsla, zie ik dat ze een nieuwe prooi heeft gevonden. Jongen met stekeltjeshaar, colbert en zwarte leren schoenen, ik hoop dat je nog leeft.
Nafthali ('87), chronische ontsteking aan de achillespezen, drie broertjes, liefhebber van pizza&de tuin aanharken bij Mr. Boltjes.
Wel balen zeg dat je dan de volgende dag weer oog in oog staat met...